Johann Conrad Brunner (16 Ocak 1653 - 2 Ekim 1727) İsviçreli anatomisttir. Özellikle pankreas ve onikiparmak bağırsağı üzerine yaptığı çalışmalardan dolayı tanınmaktadır. Brunner Diessenhofen'de doğdu ve Schaffhausen, Strasbourg, Londra, Paris ve Amsterdam'da tıp okudu. Schaffhausen'de, aynı zamanda kayınpederi olan Johann Jakob Wepfer (1620–1695) ile çalıştı. Doktorasını 1672'de Strasbourg Üniversitesi'nden aldı. 1686'dan itibaren Heidelberg Üniversitesi'nde anatomi ve fizyoloji profesörü olarak görev yaptı. Brunner, 1716'da Pfalz'ın yöneticisi III. Charles Philip'e kişisel doktor olarak atandı. Hayatı boyunca "Brunn von Hammerstein" unvanıyla bir şövalyelik de dahil olmak üzere pek çok övgü aldı. 1727'de Almanya'nın Mannheim kentinde öldü.
Brunner, pankreas ve bu organla ilişkili iç salgılarla bağlantılı deneyleri ve çalışmaları ile bilinmektedir. 1683'te bir köpekten pankreası çıkardı ve hayvanın aşırı susama ve poliüri yaşadığını fark etti. Pankreas ve diyabet arasındaki bağlantıyı sezgisel olarak kavramasına rağmen, pankreasın o hastalıktaki rolü için teorik bir ilişki sağlayamadı. Pankreas araştırmalarıyla ilgili bulgularını "Experimenta Nova circa Pancreas. Accedit diatribe de lepha & genuino pankcreatis usu" adlı bir başlıkla yayınladı. 1687'de duodenumun submukoz tabakasındaki tubuloalveolar bezleri tanımladı ve bunlar daha sonra Brunner bezleri olarak adlandırıldı.
Brunner bezleri (veya duodenal bezler), duodenumun hepatopankreatik sfinkterin (Oddi sfinkteri) üzerindeki bölümünde bulunan bileşik tübüler submukozal bezlerdir. Bu bezlerin temel işlevi, mukus bakımından zengin bir alkali salgı üretmektir. Brunner bezleri, kimusun asidik içeriğinden duodenumu korur, bağırsak enzimlerinin aktif olması için alkali bir ortam oluşturarark emilimin gerçekleşmesini sağlar, bağırsak duvarlarını kayganlaştırır.
© 2023 Nobel Tıp Kitabevleri