Leriche Sendromu

Henri Marie René Leriche 1879-1955 yılları arasında yaşamış ünlü bir Fransız cerrah ve fizyologdur. Ağrı, damar cerrahisi ve sempatik sinir sistemi konusunda uzmandı. Birinci Dünya Savaşı'nda sakatlanan birçok kişiyi tedavi etti. Dokuya mümkün olduğunca az travma ile hafif cerrahi uygulayan ilk kişi oldu. Lyon'lu doktor bir aileden geliyordu. 1893'te retorik alanında lisans derecesi aldı. Daha sonra, büyükbabasının, büyük amcasının ve amcasının cerrahi geçmişini takip ederek ailesine cerrah olmak istediğini yazdı. Kasım ayında Lyon Fen Fakültesi'ne girmek için felsefe lisansını tamamladı ve Fizik, Kimya ve Doğa Bilimleri okudu. 1899-1900'da Leriche, askerliğini 98. Piyade Alayı'nda yaptı. 1902'de stajyer, 1906'da Antonin Poncet yönetiminde mide kanseri tedavisinde cerrahi rezeksiyon tekniği üzerine bir tez hazırlayarak tıp doktoru oldu.

Leriche osteogenez konusunda çok kapsamlı araştırmalar yaptı ve özellikle tavşanlar üzerinde yapılan deneylerle kırıkları onarmakla ilgilendi. Birinci Dünya Savaşı sırasında Leriche'nin fikri, yaralıların içinde getirildiği geleneksel beyaz çarşafları aseptik cerrahi ameliyathanelerin çamaşırlarından ayırmaktı. Maviyi seçti ve ameliyathaneleri maviye boyattı. Ameliyathanelerin tüm çamaşırları, ameliyat bezleri, kasalar, şapkalar, maskeler hepsi mavi renge boyandı. Bu uygulama tüm dünyaca uygulanır hale geldi. Lyon'da damar cerrahı olarak çalıştıktan sonra 1924'te Strasbourg Üniversitesi'ne ve daha sonra 1937'de Paris Collége de France'a profesör olarak atandı. 1920'lerde oblitere vasküler segmentler için ideal tedavi olarak vasküler yamalar önerdi ve arteriyel hastalıklarda sempatektominin gerekliliğini savundu. 1923 yılında kendi adıyla anılan ve aort bifurkasyonunun tam olarak tıkanmaması sonucu gelişen "Leriche Sendromu"nu tanımladı. 1936'da Paris'teki Collège de France'da Charles Nicolle'ün yerine geçti ve 1937'den 1950'ye kadar Deneysel Tıp kürsüsünde görev yaptı. Bu sayede deneysel cerrahi için bir laboratuvar kurdu. Böylece fizyoloji ve patoloji teorilerini kavramsallaştırarak araştırmaların devam etmesini sağladı.

İkinci Dünya Savaşını takiben 22 Haziran 1940 ateşkesinden sonra Lyon'a döndüğünde, Fransız devlet başkanı Philippe Pétain tarafından teklif edilen sağlık bakanlığı görevini reddetti. Bununla birlikte, Ekim 1940'ta Vichy rejimi tarafından oluşturulan ve devletin tıp organizasyonu üzerindeki kontrolünü güçlendiren Ulusal Hekimler Birliği'nin başkanlığını kabul etti. 1945 yılında Bilimler Akademisi ve Ulusal Tıp Akademisi üyeliğine seçildi.

1940 yılında "La Chirurgie de la Douleur-Ağrı Cerrahisi" başlıklı bir monografi yazdı ve aynı zamanda ağrı tedavisi için sempatektomi uygulamasında öncü oldu. René Leriche, cerrahinin fizyolojik temelleri, araştırma yöntemleri gibi konuların yanı sıra iş teknolojisi, cerrahide insanlık, cerrahi öz ve cerrahın nitelikleri gibi konuları da içeren günümüzde yeniden hatırlanması gereken konulara odaklandı. 1951 yılında yazdığı "La Philosophie de la Chirurgie"(Cerrahi Felsefesi) kitabında bu konuları inceledi.

Leriche Sendromu, aortada, sıklıkla renal arterlerin distalinde trombotik oklüzyonla karakterize bir hastalık olup alt ekstremitede egzersizle ortaya çıkan ağrı (klodikasyon), femoral nabızların palpe edilememesi ve erkek hastalarda impotansı içermektedir. Ayırıcı tanıda anamnez, fizik muayene ve görüntüleme yöntemleri önemli yer tutar. Fizik muayenede bilateral femoral nabızların alınamaması Leriche sendromunu akla getirmelidir. Leriche sendromlu olgularda renkli Doppler ultrasonografi ile her iki iliyak arterde de akım olmadığı gösterilebilir. Bu hastalarda bilgisayarlı tomografik anjiyografi ile aortadaki trombotik tıkanıklık belgelenmelidir.