Waldenström Makroglobulinemisi

Jan Gösta Waldenström, 17 Nisan 1906- 1 Aralık 1996 tarihleri arasında yaşamış İsveç'li iç hastalıkları doktorudur. 1944'de ismini taşıyan Waldenström makroglobülinemisini ilk olarak tanımlayan kişidir. Stockholm'de tıbbiyeli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası ortopedik cerrahi profesörü ve büyükbabası dahili tıp profesörüydü. Yüksek lisansını Uppsala Üniversitesi'nden aldı ve Hans Fischer ile Münih Teknik Üniversitesi'nde organik kimya okudu. 1941 yılında Uppsala Üniversitesi'nde teorik tıp profesörü ve 1944'te Lund Üniversitesi'nde pratik tıp profesörü oldu. 1972'de emekli oluncaya kadar Malmö Genel Hastanesi Tıp Bölümü'nün başkanı olarak meslek hayatını sürdürdü.

Waldenström'ün diğer klinik araştırmaları çeşitli porfirileri, Waldenström'ün benign hipergammaglobulinemik purpurasını, kronik aktif hepatiti, hemosiderozu, Bruton'un hipogammaglobulinemisini, paraneoplastik fenomenleri ve karsinoid sendromu üzerine yapılan çalışmaları içermektedir. 1961'de gammaopatilerin "monoklonal gammopatiler" ve "poliklonal gammopatiler" olarak sınıflandırılması kavramını ileri sürmüştür. Aynı zamanda Birleşik Devletler'deki Ulusal Bilimler Akademisi'nin, Fransız Bilimler Akademisi'nin üyesiydi ve Londra Kraliyet Tıp Derneği'nin onursal bir üyesiydi.

Waldenström makroglobulinemisi. Lenfoplazmasitik lenfoma (LPL), küçük B lenfositleri, plazmasitoid lenfositler ve plazma hücrelerinin neoplazmıdır. Genellikle kemik iliğini, bazen lenf nodları ve dalağı infiltre eder. Kemik iliği tutulumu ve immünoglobulin M (IgM) monoklonal gammapatisi varlığı ile "Waldenström makroglobulinemisi (WM)" olarak isimlendirilir. Kemik iliği infiltrasyonu difüz, interstisiyel veya nodüler yapıda olabilir. LPL'ların çoğu WM olup, %5'in altında bir grubu IgA, IgG veya nonsekretuvar olanlar teşkil eder. Normokrom normositer anemi ile ilişkili yorgunluğun en sık başlangıç semptomu olduğu hastalıkta hepatomegali %20, splenomegali %15 ve lenfadenopati %15 sıklıkla görülen klinik bulgulardır. Monoklonal IgM proteini varlığı, hiperviskozite sendromu, periferal nöropati, hemolitik anemi ve immün kompleks vasküliti gibi durumlara da yol açabilir.