Wassermann Testi

August Paul von Wassermann (21 Şubat 1866 - 16 Mart 1925) Alman bakteriyolog ve hijyenisttir. Bamberg'de Yahudi kökenli olarak doğdu. Almanya'daki çeşitli üniversitelerde okudu ve tıp doktorasını 1888'de Strassburg Üniversitesi'nden aldı. 1890'da Berlin'deki Enfeksiyon Hastalıkları Enstitüsü'nde Robert Koch'un yanında çalışmaya başladı. 1906'da enstitüde deneysel terapi ve serum araştırmaları bölümünün müdürü oldu ve ardından Berlin-Dahlem'deki Kaiser-Wilhelm-Gesellschaft'ta deneysel tedavi bölümü müdürlüğü yaptı.

Wassermann, Spirochaeta pallida'nın Fritz Schaudinn ve Erich Hoffmann tarafından sifiliz etkeni olarak 1906'da tespit edilmesinden sadece bir yıl sonra bir kompleman fiksasyon testi geliştirdi. "Wassermann testi" hastalığın erken teşhisine (spesifik olmayan semptomlarına rağmen) ve dolayısıyla bulaşmanın önlenmesine imkan sağladı. Testin gelişimini Jules Bordet ve Octave Gengou'nun kompleman fiksasyon reaksiyonu olarak ortaya koyduğu bulgulara ve Paul Ehrlich'in antikor oluşumu konusunda ortaya attığı bir hipoteze bağlamıştır. Wassermann testi, günümüzde daha hassas testlere rağmen, bazı bölgelerde sifilizin saptanması ve önlenmesinin temelini oluşturmaktadır. Wilhelm Kolle ile birlikte altı ciltlik "Handbuch der Pathogenen Mikroorganismen"i (Patojenik Mikroorganizmalar Elkitabı) yayınlamıştır.

Wassermann testi veya Wassermann reaksiyonu (WR), kompleman fiksasyonuna dayanan, sifiliz için bir antikor testidir. Bu, sifiliz için ilk kan testi olup treponemal olmayan test (NTT) kategorisinde de ilki teşkil eder. RPR ve VDRL testleri gibi daha yeni NTT'ler çoğunlukla bu testin yerini almıştır.

Wassermann testi, sifilitik hastaların kan serumunun komplemanı (normal serumun bir bileşeni) absorbe eden uygun antijen ile bir kompleks oluşturma yeteneğine dayanmaktadır. Serum eklendiğinde eritrositlerde hemoliz yoksa, Wassermann testi pozitif kabul edilir (sifiliz mevcuttur); hemoliz varsa, test negatiftir (sifiliz yoktur). Wassermann testi, klinik semptomların yokluğunda sifilizin tespitini mümkün kılar; aynı zamanda tedavinin etkinliğinin bir ölçütü olarak hizmet eder. Reaksiyonun yoğunluğu (1, 2, 3 veya 4 olarak sınıflandırılır) durumun ciddiyetini gösterir.